Μπορεί να γνωρίζετε τις λέξεις για ένα πρόσωπο, μια ενέργεια και ένα αντικείμενο, αλλά να μην είστε βέβαιοι πώς να τις συνδυάσετε. Η αγγλική γραμματική εξηγεί αυτές τις σχέσεις: ποιος κάνει κάτι, αν αυτό συμβαίνει τακτικά ή τώρα, ποιο αντικείμενο εννοείτε και αν διατυπώνετε μια δήλωση ή μια ερώτηση. Ο πρακτικός της σκοπός είναι να κάνει το νόημά σας σαφές.
Για έναν αρχάριο, η δυσκολία συχνά δεν είναι ένας περίπλοκος κανόνας, αλλά πολλές μικρές αποφάσεις μέσα στην ίδια πρόταση. Χρειάζεστε is ή does; Θέλει το ρήμα -s; Πρέπει το ουσιαστικό να έχει a ή the; Αν μάθετε το σύστημα με λογική σειρά, θα καταλαβαίνετε ευκολότερα αυτές τις επιλογές.
Ο οδηγός χτίζει αυτή τη βάση βήμα βήμα. Καλύπτει τη βασική αγγλική γραμματική που χρειάζεστε για να περιγράφετε τον εαυτό σας, να μιλάτε για καθημερινά γεγονότα, να ζητάτε πληροφορίες και να συνδέετε απλές ιδέες. Δεν είναι κατάλογος όλων των εξαιρέσεων. Κάθε ενότητα εξηγεί μια δομή και δίνει παραδείγματα δίπλα στην εξήγηση, ώστε να βλέπετε πώς σχηματίζεται η πρόταση και γιατί χρησιμοποιείται ένας συγκεκριμένος τύπος.
Ξεκινήστε από τη δομή της αγγλικής πρότασης
Σε μια συνηθισμένη καταφατική πρόταση, το υποκείμενο προηγείται συνήθως του ρήματος. Το υποκείμενο δείχνει για ποιον ή για τι μιλάμε· το ρήμα εκφράζει μια ενέργεια ή κατάσταση. Αν η ενέργεια έχει αντικείμενο, αυτό συνήθως ακολουθεί το ρήμα. Στη φράση Maya reads a message. («Η Μάγια διαβάζει ένα μήνυμα»), το Maya είναι το υποκείμενο, το reads το ρήμα και το a message το αντικείμενο.
Αυτή η σειρά μεταφέρει νόημα. Στη φράση The dog follows the boy. («Ο σκύλος ακολουθεί το αγόρι»), αυτός που ακολουθεί είναι ο σκύλος· η αντιστροφή των δύο ουσιαστικών αλλάζει ποιος ακολουθεί ποιον. Στα ελληνικά οι πτώσεις επιτρέπουν μεγαλύτερη ελευθερία στη σειρά, κάτι που δεν ισχύει πάντα στα αγγλικά. Ξεκινήστε εντοπίζοντας το υποκείμενο και το ρήμα και έπειτα προσθέστε τις πληροφορίες που ολοκληρώνουν την ιδέα.
Δεν χρειάζεται κάθε πρόταση αντικείμενο. Η The baby sleeps. («Το μωρό κοιμάται») είναι πλήρης, ενώ η The baby is tired. («Το μωρό είναι κουρασμένο») χρησιμοποιεί το is για να συνδέσει το υποκείμενο με μια περιγραφή. Σε αντίθεση με τα ελληνικά, οι συνηθισμένες πλήρεις αγγλικές προτάσεις χρειάζονται συνήθως ρητά διατυπωμένο υποκείμενο: η It is cold. («Κάνει κρύο») περιλαμβάνει το it, παρότι δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένο αντικείμενο. Συνηθισμένη εξαίρεση είναι η προστακτική: η Open the window. («Ανοίξτε το παράθυρο») απευθύνεται στον ακροατή χωρίς να λέει ρητά you.
Αντωνυμίες: ποιος ενεργεί και ποιος δέχεται την ενέργεια
Οι αντωνυμίες μάς επιτρέπουν να αναφερόμαστε σε πρόσωπα και πράγματα χωρίς να επαναλαμβάνουμε κάθε φορά ένα όνομα. Ο τύπος τους μπορεί να αλλάζει ανάλογα με τον ρόλο τους στην πρόταση. Ο τύπος υποκειμένου μπαίνει στη θέση του υποκειμένου· ο τύπος αντικειμένου χρησιμοποιείται μετά από πολλά ρήματα και μετά από προθέσεις. Στη φράση She knows me. («Εκείνη με γνωρίζει»), το she είναι υποκείμενο και το me αντικείμενο. Αν τα αντικαταστήσετε με her και I, η δομή δεν θα παραμείνει σωστή.
| Υποκείμενο | Αντικείμενο | Κτητικός τύπος πριν από ουσιαστικό |
|---|---|---|
| I — εγώ | me — εμένα, με | my — μου |
| you — εσύ, εσείς | you — εσένα, εσάς | your — σου, σας |
| he — αυτός | him — αυτόν, τον | his — του |
| she — αυτή | her — αυτήν, την | her — της |
| it — αυτό | it — αυτό, το | its — του |
| we — εμείς | us — εμάς, μας | our — μας |
| they — αυτοί, αυτές, αυτά | them — αυτούς, αυτές, αυτά | their — τους |
Η τελευταία στήλη δείχνει σε ποιον ανήκει κάτι ή με ποιον σχετίζεται ένα πρόσωπο: my friend, «ο φίλος μου», their house, «το σπίτι τους». Αυτοί οι τύποι μπαίνουν πριν από το ουσιαστικό. Συγκρίνετε το This is my bag. («Αυτή είναι η τσάντα μου») με το This bag is mine. («Αυτή η τσάντα είναι δική μου»): το mine στέκεται μόνο του. Χρησιμοποιήστε my bag, όχι the my bag, παρότι στα ελληνικά λέμε «η τσάντα μου» με άρθρο. Με κύριο όνομα, η κτήση μπορεί να δηλωθεί με 's: Maya's bag, «η τσάντα της Μάγιας».
Το You μπορεί να απευθύνεται σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα· η συνηθισμένη συμφωνία του ρήματος παραμένει ίδια. Το They μπορεί να αναφέρεται σε πολλά πρόσωπα ή πράγματα, αλλά χρησιμοποιείται και για ένα πρόσωπο, για παράδειγμα όταν το φύλο του είναι άγνωστο. Ακόμη και τότε συντάσσεται με τύπους όπως they are και they have. Μάθετε τις αντωνυμίες μέσα σε ολοκληρωμένες προτάσεις, όχι μόνο ως μεμονωμένη λίστα μεταφράσεων.
Το ρήμα be: γιατί χρειάζονται τα am, is και are
Το ρήμα be, «είμαι», συνδέει το υποκείμενο με πληροφορίες για την ταυτότητα, την κατάσταση ή τη θέση του. Στον ενεστώτα χρησιμοποιήστε am με το I, is με τα he, she, it και με ουσιαστικά στον ενικό ως υποκείμενα, και are με τα you, we, they και με υποκείμενα στον πληθυντικό. Η επιλογή εξαρτάται από το υποκείμενο, όχι από την πλησιέστερη λέξη.
Στη φράση My sister is a doctor. («Η αδελφή μου είναι γιατρός»), το is συνδέει ένα πρόσωπο με ένα επάγγελμα. Στη We are tired. («Είμαστε κουρασμένοι») συνδέει πρόσωπα με μια κατάσταση· στη The keys are on the table. («Τα κλειδιά είναι πάνω στο τραπέζι») εισάγει τη θέση τους. Όπως και το ελληνικό «είμαι» σε αυτές τις προτάσεις, το be δεν παραλείπεται στην τυπική αγγλική. Το ίδιο σχήμα χρησιμοποιείται για την ηλικία: I am twenty. («Είμαι είκοσι χρονών»).
Για άρνηση, βάλτε not μετά το ρήμα: She is not ready. («Δεν είναι έτοιμη»). Για ερώτηση, βάλτε το ρήμα πριν από το υποκείμενο: Is she ready? («Είναι έτοιμη;»). Μην προσθέτετε do σε αυτό το σχήμα. Συντετμημένοι τύποι όπως I'm, isn't και aren't είναι συνηθισμένοι στη συνομιλία και στον ανεπίσημο γραπτό λόγο.
Το Be δεν είναι μια λέξη που προσθέτουμε πριν από κάθε ενέργεια. Η I work. («Εργάζομαι») δεν χρειάζεται am. Η I am working. («Εργάζομαι αυτή τη στιγμή») είναι διαφορετική, σωστή δομή που εξηγείται παρακάτω. Η I am work. συνδυάζει λανθασμένα τις δύο.
Ουσιαστικά: ενικός, πληθυντικός και μη μετρήσιμα
Ένα μετρήσιμο ουσιαστικό μπορεί να ονομάζει κάτι που μετράμε ξεχωριστά: ένα εισιτήριο, δύο εισιτήρια. Η συνηθισμένη κατάληξη πληθυντικού είναι -s, αλλά η ορθογραφία ποικίλλει: box–boxes, «κουτί–κουτιά», city–cities, «πόλη–πόλεις», boy–boys, «αγόρι–αγόρια». Υπάρχουν και ανώμαλοι πληθυντικοί, όπως child–children, «παιδί–παιδιά». Μην προσθέτετε απόστροφο απλώς για να σχηματίσετε πληθυντικό.
Τα μη μετρήσιμα ουσιαστικά χρησιμοποιούνται διαφορετικά στις συνηθισμένες σημασίες τους. Τα Water, «νερό», information, «πληροφορίες», και furniture, «έπιπλα», δεν μετριούνται κανονικά απευθείας με αυτές τις σημασίες. Πείτε some information, «μερικές πληροφορίες», όχι an information. Για να μετρήσετε ποσότητα ή μονάδες, προσθέστε κατάλληλο μετρήσιμο ουσιαστικό: two glasses of water, «δύο ποτήρια νερό», ή three pieces of furniture, «τρία έπιπλα».
Το αν ένα ουσιαστικό είναι μετρήσιμο εξαρτάται από τη χρήση και τη σημασία του, όχι απλώς από το αν μπορούμε να μετρήσουμε το αντικείμενο στην πραγματικότητα. Μια λέξη μπορεί να έχει και τις δύο χρήσεις: το chicken μπορεί να δηλώνει το κρέας, ενώ το a chicken ένα πουλί, «ένα κοτόπουλο». Ένα λεξικό για μαθητές βοηθά να ελέγξετε τη συγκεκριμένη σημασία. Μην υποθέτετε ότι τα αγγλικά ακολουθούν πάντα τα ελληνικά: λέξεις όπως «πληροφορία» και «έπιπλο» μετριούνται στα ελληνικά, αλλά οι αντίστοιχες αγγλικές λέξεις που είδαμε όχι.
Το Some εισάγει συχνά αόριστη ποσότητα σε κατάφαση: We have some rice. («Έχουμε λίγο ρύζι»). Το Any είναι συνηθισμένο σε αρνήσεις και ουδέτερες ερωτήσεις: We don't have any rice. («Δεν έχουμε καθόλου ρύζι»). Πρόκειται για συνηθισμένα σχήματα, όχι απόλυτους κανόνες: όταν προσφέρουμε κάτι, χρησιμοποιούμε συχνά some, όπως στο Would you like some tea? («Θα θέλατε λίγο τσάι;»). Για ερωτήσεις ποσότητας, χρησιμοποιήστε How many tickets? («Πόσα εισιτήρια;») με μετρήσιμο πληθυντικό και How much water? («Πόσο νερό;») με μη μετρήσιμο ουσιαστικό.
Άρθρα: a, an, the ή χωρίς άρθρο
Τα άρθρα βοηθούν τον ακροατή να αναγνωρίσει ποιο ουσιαστικό εννοείτε. Χρησιμοποιήστε a/an με μετρήσιμο ουσιαστικό στον ενικό, όταν εισάγετε ένα μέλος μιας κατηγορίας χωρίς να το προσδιορίζετε για τον ακροατή. Χρησιμοποιήστε the όταν ο ακροατής μπορεί να αναγνωρίσει το συγκεκριμένο πρόσωπο ή πράγμα. Στη φράση I bought a lamp. The lamp is blue. («Αγόρασα μια λάμπα. Η λάμπα είναι μπλε»), η δεύτερη πρόταση αναφέρεται στη λάμπα που έχει ήδη παρουσιαστεί.
Δεν είναι απλώς κανόνας πρώτης και δεύτερης αναφοράς. Μπορείτε να ρωτήσετε Could you close the door? («Μπορείτε να κλείσετε την πόρτα;») χωρίς προηγούμενη αναφορά, αν είναι σαφές ποια πόρτα εννοείτε. Επιλέξτε a ή an με βάση τον ήχο που ακολουθεί, όχι το γραπτό γράμμα: το a university, «ένα πανεπιστήμιο», αρχίζει με /j/· το an hour, «μία ώρα», αρχίζει με φωνηεντικό ήχο.
Σε γενικές δηλώσεις, τα ουσιαστικά στον πληθυντικό και τα μη μετρήσιμα συχνά δεν έχουν άρθρο: Dogs need exercise. («Οι σκύλοι χρειάζονται άσκηση»). Εδώ τα ελληνικά χρησιμοποιούν άρθρο, αλλά τα αγγλικά όχι. Ένα μετρήσιμο ουσιαστικό στον ενικό χρειάζεται συνήθως προσδιοριστή: a book, «ένα βιβλίο», the book, «το βιβλίο», ή my book, «το βιβλίο μου». Προσδιοριστής είναι εδώ μια λέξη που βοηθά να οριστεί σε τι αναφέρεται το ουσιαστικό. Για περισσότερα, δείτε την εξήγηση του Cambridge για τα άρθρα.
Επίθετα, επιρρήματα και βασικές συγκρίσεις
Το επίθετο περιγράφει ένα πρόσωπο ή πράγμα. Συνήθως εμφανίζεται πριν από ουσιαστικό, όπως στο a quiet room, «ένα ήσυχο δωμάτιο», ή μετά το be, όπως στο The room is quiet. («Το δωμάτιο είναι ήσυχο»). Σε αντίθεση με τα ελληνικά, τα αγγλικά επίθετα κανονικά δεν αλλάζουν ανάλογα με τον αριθμό ή το γραμματικό γένος. Το ίδιο quiet εμφανίζεται στο two quiet rooms, «δύο ήσυχα δωμάτια». Προσθέστε την κατάληξη πληθυντικού στο ουσιαστικό, όχι στο επίθετο.
Το επίρρημα μπορεί να περιγράφει πώς γίνεται μια ενέργεια. Συγκρίνετε το She is careful. («Είναι προσεκτική»), που περιγράφει το πρόσωπο, με το She drives carefully. («Οδηγεί προσεκτικά»), που περιγράφει την οδήγησή της. Πολλά τροπικά επιρρήματα τελειώνουν σε -ly, αλλά η κατάληξη δεν είναι καθολικό κριτήριο. Το Fast μπορεί να είναι επίθετο ή επίρρημα, ενώ το friendly, «φιλικός», είναι επίθετο. Το συνηθισμένο επίρρημα που αντιστοιχεί στο good, «καλός», είναι το well, «καλά».
Για σύγκριση δύο πραγμάτων, πολλά σύντομα επίθετα παίρνουν -er: This bag is cheaper than that one. («Αυτή η τσάντα είναι φθηνότερη από εκείνη»). Πολλά μεγαλύτερα επίθετα χρησιμοποιούν more: This chair is more comfortable. («Αυτή η καρέκλα είναι πιο άνετη»). Ο υπερθετικός δηλώνει το ανώτερο ή κατώτερο άκρο μέσα σε μια ομάδα: the cheapest bag, «η φθηνότερη τσάντα», the most comfortable chair, «η πιο άνετη καρέκλα». Ορισμένοι τύποι είναι ανώμαλοι, όπως good–better–best, «καλός–καλύτερος–ο καλύτερος». Μάθετε μαζί με ένα νέο επίθετο και τους βαθμούς σύγκρισής του όταν σας χρειάζονται, και μην συνδυάζετε τα δύο σχήματα σε τύπους όπως more cheaper.
Have και there is: άλλο η κατοχή και άλλο η ύπαρξη
Χρησιμοποιήστε have για κατοχή και για πολλές προσωπικές σχέσεις ή ιδιότητες. Στον απλό ενεστώτα χρησιμοποιήστε has με τα he, she, it και υποκείμενα στον ενικό: Maya has a bicycle. («Η Μάγια έχει ποδήλατο»). Σε αυτό το σχήμα, οι ερωτήσεις και οι αρνήσεις χρησιμοποιούν do/does: Does Maya have a bicycle? («Έχει η Μάγια ποδήλατο;»). Μετά το does, το κύριο ρήμα είναι have, όχι has. Αυτός είναι ο βασικός τύπος: ο τύπος του λεξικού χωρίς to, όπως have, work ή go.
Θα συναντήσετε επίσης το have got, ιδιαίτερα για κατοχή στον βρετανικό προφορικό λόγο. Έχει δικό του ερωτηματικό σχήμα: Have you got a bicycle? («Έχετε ποδήλατο;»). Και οι δύο δομές είναι χρήσιμες, αλλά μην τις αναμειγνύετε σε Do you have got ...? Ξεκινήστε με ένα σταθερό σχήμα όσο μαθαίνετε.
Τα There is και there are εισάγουν την ύπαρξη ή παρουσία κάποιου πράγματος. Χρησιμοποιήστε There is a shop near my house. («Υπάρχει ένα κατάστημα κοντά στο σπίτι μου») για να παρουσιάσετε ένα κατάστημα και There are two shops. («Υπάρχουν δύο καταστήματα») για πληθυντικό. Συγκρίνετε το The shop is near my house. («Το κατάστημα είναι κοντά στο σπίτι μου»): τώρα το κατάστημα είναι ήδη γνωστό και περιγράφετε τη θέση του. Σε αυτές τις προτάσεις εισαγωγής, το there δεν σημαίνει «εκεί».
Present Simple: συνήθειες, γεγονότα και τωρινές καταστάσεις
Χρησιμοποιήστε τον απλό ενεστώτα για συνήθειες, γενικές αλήθειες και καταστάσεις που παρουσιάζετε ως γενικά ισχύουσες τώρα. Η I walk to work. («Πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια») περιγράφει συνήθεια, όχι απαραίτητα ενέργεια που συμβαίνει τη στιγμή που μιλάτε. Η She lives near the station. («Μένει κοντά στον σταθμό») περιγράφει την τωρινή της κατάσταση· δεν δηλώνει ότι θα μένει εκεί για πάντα.
Στα περισσότερα ρήματα, χρησιμοποιήστε τον βασικό τύπο με τα I, you, we, they. Με τα he, she, it ή ουσιαστικό στον ενικό ως υποκείμενο, προσθέστε -s ή την κατάλληλη ορθογραφική παραλλαγή: works, watches, studies. Σε ερωτήσεις και αρνήσεις, το does δηλώνει ήδη το τρίτο ενικό, οπότε το κύριο ρήμα επιστρέφει στον βασικό τύπο: Does she work here? («Εργάζεται εδώ;»), She doesn't work here. («Δεν εργάζεται εδώ»).
Με τα I, you, we, they και υποκείμενα στον πληθυντικό, οι ερωτήσεις χρησιμοποιούν do και οι αρνήσεις do not, συνήθως στη σύντομη μορφή don't: Do they work here? («Εργάζονται εδώ;»), They don't work here. («Δεν εργάζονται εδώ»). Το κύριο ρήμα παραμένει στον βασικό τύπο. Να θυμάστε ότι το be ακολουθεί το δικό του σχήμα, όπως εξηγήθηκε προηγουμένως.
Επιρρήματα συχνότητας όπως often, «συχνά», και usually, «συνήθως», μπαίνουν συνήθως πριν από το κύριο ρήμα, αλλά μετά το be: I usually cook. («Συνήθως μαγειρεύω»), I am usually busy. («Συνήθως είμαι απασχολημένος»). Ο απλός ενεστώτας μπορεί να περιγράφει και ωρολόγια προγράμματα. Μάθετε τις κύριες σημασίες του πριν από τις λιγότερο συνηθισμένες χρήσεις· ο οδηγός του British Council για τον απλό ενεστώτα προσφέρει επιπλέον εξάσκηση.
Present Continuous: ενέργεια σε εξέλιξη ή προσωρινή κατάσταση
Ο ενεστώτας διαρκείας σχηματίζεται με am/is/are και τον τύπο σε -ing. Και τα δύο μέρη είναι απαραίτητα: I am reading. («Διαβάζω τώρα»), όχι I reading. Η δομή παρουσιάζει μια δραστηριότητα σε εξέλιξη γύρω από τη χρονική στιγμή για την οποία μιλάτε. Μπορεί να αφορά ακριβώς αυτή τη στιγμή ή μια προσωρινή περίοδο γύρω από το παρόν. Στα ελληνικά συχνά χρησιμοποιούμε τον ίδιο ενεστώτα και διευκρινίζουμε με τα συμφραζόμενα· στα αγγλικά η διάκριση φαίνεται στον ρηματικό τύπο.
Συγκρίνετε το She works in a hotel. («Εργάζεται σε ξενοδοχείο») με το She is working in a hotel this month. («Αυτόν τον μήνα εργάζεται σε ξενοδοχείο»). Η πρώτη πρόταση παρουσιάζει τη δουλειά της ως γενική τωρινή κατάσταση. Η δεύτερη τονίζει μια προσωρινή συνθήκη· δεν χρειάζεται να εργάζεται ακριβώς τη στιγμή που το λέτε. Η διαφορά βρίσκεται στο νόημα που θέλετε να εκφράσετε, όχι απλώς στην παρουσία μιας χρονικής λέξης.
Πολλά ρήματα κατάστασης, όπως τα know, «γνωρίζω», και need, «χρειάζομαι», στις συνηθισμένες στατικές σημασίες τους, χρησιμοποιούνται κανονικά σε απλούς χρόνους. Πείτε I know the answer. («Ξέρω την απάντηση»), ακόμη και όταν μιλάτε για τώρα. Ορισμένα ρήματα αλλάζουν σημασία ανάμεσα στην απλή χρήση και τη χρήση διαρκείας, οπότε μην μετατρέπετε αυτόν τον εισαγωγικό κανόνα σε ισχυρισμό ότι ένα συγκεκριμένο ρήμα δεν μπορεί ποτέ να πάρει τύπο σε -ing.
Past Simple: μια κατάσταση σε ολοκληρωμένο παρελθοντικό χρόνο
Ο απλός παρελθοντικός τοποθετεί ένα γεγονός ή μια κατάσταση σε μια χρονική περίοδο του παρελθόντος που έχει τελειώσει. Αυτή μπορεί να δηλώνεται, όπως στο We visited our friends yesterday. («Επισκεφτήκαμε τους φίλους μας χθες»), ή να προκύπτει από τη συζήτηση. Η πρόταση δεν χρειάζεται τη λέξη yesterday για να χρησιμοποιήσει αυτόν τον χρόνο. Σημασία έχει το παρελθοντικό πλαίσιο, όχι μια συγκεκριμένη λέξη-κλειδί. Ανάλογα με το νόημα, ο αγγλικός αυτός χρόνος μπορεί να αποδίδεται στα ελληνικά με αόριστο ή παρατατικό.
Τα ομαλά ρήματα σχηματίζουν συνήθως τον παρελθοντικό τύπο με -ed, με τις απαραίτητες ορθογραφικές αλλαγές. Τα ανώμαλα έχουν τύπους που πρέπει να μάθετε: go–went, «πηγαίνω–πήγα», see–saw, «βλέπω–είδα». Για συνηθισμένες ερωτήσεις και αρνήσεις με αυτά τα ρήματα ενέργειας, χρησιμοποιήστε did ή didn't και τον βασικό τύπο: Did you go? («Πήγατε;»), I didn't go. («Δεν πήγα»). Η πληροφορία του παρελθόντος υπάρχει ήδη στο did, άρα το didn't went είναι λάθος.
Το Be έχει διαφορετικό παρελθοντικό σχήμα: I/he/she/it was και you/we/they were. Χρησιμοποιήστε Was she at home? («Ήταν στο σπίτι;») και She wasn't at home. («Δεν ήταν στο σπίτι»), χωρίς did. Κρατήστε σαφή αυτή τη διάκριση ανάμεσα στο be και στα συνηθισμένα κύρια ρήματα κατά την εξάσκηση.
Αναφορά στο μέλλον: will, going to και προγραμματισμένες ενέργειες
Τα αγγλικά έχουν πολλούς τρόπους αναφοράς στο μέλλον. Το Will με βασικό τύπο ρήματος μπορεί να εκφράζει πρόβλεψη, υπόσχεση ή απόφαση που παίρνετε τη στιγμή που μιλάτε. Αν δείτε κάποιον να δυσκολεύεται με μια τσάντα, το I'll help you. («Θα σας βοηθήσω») μπορεί να εκφράζει την άμεση απόφασή σας. Ο αρνητικός τύπος won't σημαίνει will not.
Το Be going to με βασικό τύπο ρήματος εκφράζει συχνά ήδη υπάρχουσα πρόθεση ή πρόβλεψη βασισμένη σε τωρινές ενδείξεις. Η I'm going to study tonight. («Θα διαβάσω απόψε») παρουσιάζει ένα σχέδιο που έχετε ήδη. Διατηρήστε το am/is/are στη δομή· το I going to study είναι ελλιπές.
Ο ενεστώτας διαρκείας μπορεί να περιγράφει μια προγραμματισμένη μελλοντική συνάντηση ή ενέργεια: We're meeting our teacher tomorrow. («Αύριο θα συναντήσουμε τον καθηγητή μας»). Οι επιλογές αυτές μπορεί να επικαλύπτονται και τα συμφραζόμενα επηρεάζουν ποια ακούγεται φυσική. Μην αντιμετωπίζετε το will ως υποχρεωτική μετάφραση κάθε ελληνικού «θα». Αποφασίστε πρώτα αν ανακοινώνετε απόφαση, περιγράφετε πρόθεση ή αναφέρεστε σε κάτι ήδη κανονισμένο.
Present Perfect: μια πρώτη γνωριμία με τη σύνδεση με το παρόν
Ο αγγλικός παρακείμενος σχηματίζεται με have/has και παρελθοντική μετοχή, που συχνά ονομάζεται τρίτος τύπος του ρήματος. Στα ομαλά ρήματα γράφεται όπως ο παρελθοντικός τύπος σε -ed· στα ανώμαλα μπορεί να διαφέρει, όπως στο write–wrote–written. Συνδέει μια παρελθοντική κατάσταση με το παρόν, αντί απλώς να την τοποθετεί σε ολοκληρωμένο παρελθοντικό πλαίσιο. Παρότι θυμίζει τον ελληνικό παρακείμενο, οι χρήσεις τους δεν ταυτίζονται σε κάθε περίπτωση.
Για παράδειγμα, το I have lost my key. («Έχω χάσει το κλειδί μου») μπορεί να εξηγεί γιατί δεν μπορείτε να ανοίξετε την πόρτα τώρα. Το I lost my key yesterday. («Έχασα το κλειδί μου χθες») τοποθετεί την απώλεια σε συγκεκριμένο ολοκληρωμένο χρόνο. Ο αγγλικός παρακείμενος κανονικά δεν συνδυάζεται με έκφραση ολοκληρωμένου παρελθόντος όπως yesterday. Περιγράφει επίσης εμπειρίες μέχρι τώρα και ορισμένες καταστάσεις που συνεχίζονται: I have lived here for two years. («Μένω εδώ τα τελευταία δύο χρόνια»). Εδώ το πρόσωπο εξακολουθεί να μένει εκεί· στα ελληνικά η φυσική απόδοση είναι με ενεστώτα. Αυτή είναι μια εισαγωγή· δείτε την εξήγηση του British Council για τον παρακείμενο για περισσότερες χρήσεις.
Διαβάστε επίσης: Αγγλικοί χρόνοι: πώς να τους μάθετε χωρίς σύγχυση — εξήγηση για αρχάριους
Ερωτήσεις και αρνήσεις: επιλέξτε το σωστό σχήμα
Δεν σχηματίζονται όλες οι αγγλικές ερωτήσεις προσθέτοντας το ίδιο βοηθητικό ρήμα. Κοιτάξτε πρώτα τη ρηματική δομή. Με το be, μετακινήστε το πριν από το υποκείμενο. Με συνηθισμένο κύριο ρήμα στον απλό ενεστώτα ή στον απλό παρελθοντικό, οι περισσότερες ερωτήσεις χρειάζονται do/does/did. Με τροπικό ρήμα όπως το can, βάλτε αυτό πριν από το υποκείμενο. Ο πίνακας δείχνει επίσης το βοηθητικό have στον παρακείμενο.
| Κατάφαση | Ερώτηση | Άρνηση |
|---|---|---|
| She is ready. (Είναι έτοιμη.) | Is she ready? (Είναι έτοιμη;) | She isn't ready. (Δεν είναι έτοιμη.) |
| She works here. (Εργάζεται εδώ.) | Does she work here? (Εργάζεται εδώ;) | She doesn't work here. (Δεν εργάζεται εδώ.) |
| She can help. (Μπορεί να βοηθήσει.) | Can she help? (Μπορεί να βοηθήσει;) | She can't help. (Δεν μπορεί να βοηθήσει.) |
| She has finished. (Έχει τελειώσει.) | Has she finished? (Έχει τελειώσει;) | She hasn't finished. (Δεν έχει τελειώσει.) |
Σε σύνθετο ρηματικό τύπο, χρησιμοποιήστε το πρώτο βοηθητικό για την ερώτηση και βάλτε not μετά από αυτό για άρνηση: Is she working? («Εργάζεται τώρα;»), She isn't working. («Δεν εργάζεται τώρα»). Το βοηθητικό have στο Has she finished? («Έχει τελειώσει;») λειτουργεί διαφορετικά από την κατοχή στο Does she have a bicycle? («Έχει ποδήλατο;»). Οι ερωτηματικές λέξεις προηγούνται συνήθως του ερωτηματικού σχήματος: Where does she work? («Πού εργάζεται;»). Μην προσθέτετε άλλο do όταν υπάρχει ήδη το κατάλληλο βοηθητικό.
Μια συνηθισμένη εξαίρεση αφορά ερωτήσεις για το ίδιο το υποκείμενο. Στην ουδέτερη ερώτηση Who works here? («Ποιος εργάζεται εδώ;»), το who παίρνει τη θέση του υποκειμένου, οπότε δεν υπάρχει does. Συγκρίνετε το Who does she help? («Ποιον βοηθά εκείνη;»): εδώ το she παραμένει υποκείμενο και ρωτάτε για το αντικείμενο. Η διάκριση εξηγείται αναλυτικότερα στον οδηγό του Cambridge για ερωτήσεις με ερωτηματικές λέξεις.
Can, should και must: ικανότητα, συμβουλή και αναγκαιότητα
Τα τροπικά ρήματα προσθέτουν σε άλλο ρήμα σημασίες όπως ικανότητα, άδεια, συμβουλή ή αναγκαιότητα. Για αρχάριους, τα can, should και must είναι χρήσιμη αφετηρία. Ακολουθούνται από βασικό τύπο χωρίς to και δεν παίρνουν -s στο τρίτο ενικό: She can swim. («Μπορεί να κολυμπήσει»), όχι She cans to swim.
Το Can μπορεί να περιγράφει ικανότητα ή να ζητά άδεια: Can I sit here? («Μπορώ να καθίσω εδώ;»). Το Should εισάγει συνήθως συμβουλή: You should rest. («Θα ήταν καλό να ξεκουραστείτε»). Το Must μπορεί να εκφράζει ισχυρή υποχρέωση: You must show your ticket. («Πρέπει να δείξετε το εισιτήριό σας»). Αυτές είναι χρήσιμες βασικές σημασίες, όχι όλες οι πιθανές χρήσεις.
Προσέξτε την άρνηση. Η You mustn't enter. («Δεν επιτρέπεται να μπείτε») σημαίνει απαγόρευση εισόδου. Η You don't have to enter. («Δεν χρειάζεται να μπείτε») σημαίνει ότι η είσοδος δεν είναι αναγκαία· δεν την απαγορεύει. Οι σημασίες δεν είναι εναλλάξιμες. Το Have to εκφράζει επίσης αναγκαιότητα, αλλά γραμματικά χρησιμοποιεί τύπους όπως Does she have to ...? («Πρέπει εκείνη να ...;»). Περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχουν στην εξήγηση του Cambridge για το must.
Προθέσεις: χρόνος, τόπος και κίνηση
Οι προθέσεις συνδέουν ένα ουσιαστικό ή μια αντωνυμία με την υπόλοιπη πρόταση. Μπορούν να δηλώνουν τόπο, χρόνο ή κατεύθυνση. Σπάνια μια πρόθεση αντιστοιχεί στην ίδια λέξη μιας άλλης γλώσσας σε κάθε περίσταση· γι’ αυτό είναι χρησιμότερο να τη μαθαίνετε μαζί με τη φράση της, αντί να περιμένετε ότι μία μετάφραση θα ταιριάζει παντού.
Για τον τόπο, το in παρουσιάζει συχνά κάτι μέσα σε μια περιοχή ή έναν χώρο, το on πάνω σε επιφάνεια και το at σε ένα σημείο ή τόπο που συνδέεται με μια δραστηριότητα. Συγκρίνετε in the box, «μέσα στο κουτί», on the desk, «πάνω στο γραφείο», και at the bus stop, «στη στάση του λεωφορείου». Αυτά είναι αρχικά σχήματα, όχι πλήρεις ορισμοί. Πρέπει να μάθετε και καθιερωμένες εκφράσεις όπως on the bus, «στο λεωφορείο».
Για τον χρόνο, χρησιμοποιήστε at με ώρες, on με ημέρες και ημερομηνίες και in με μήνες, έτη και εποχές. Έτσι προκύπτουν τα at seven, «στις επτά», on Monday, «τη Δευτέρα», και in September, «τον Σεπτέμβριο». Εκφράσεις όπως next Monday, «την επόμενη Δευτέρα», και last year, «πέρυσι», συνήθως δεν χρειάζονται αυτές τις προθέσεις. Η κίνηση προς προορισμό χρησιμοποιεί συχνά to, όπως στο go to school, «πηγαίνω στο σχολείο», αλλά η καθημερινή έκφραση είναι go home, «πηγαίνω σπίτι», χωρίς to. Παρατηρείτε και σημειώνετε ολόκληρους συνδυασμούς όταν τους συναντάτε.
Σύνδεση ιδεών με and, but και because
Μόλις μπορείτε να σχηματίζετε απλή πρόταση, συνδέστε τη με μια δεύτερη ιδέα. Το And, «και», προσθέτει πληροφορία, το but, «αλλά», εισάγει αντίθεση και το because, «επειδή», δίνει αιτία. Η σύνδεση πρέπει να αποδίδει το νόημά σας, όχι απλώς να μεγαλώνει την πρόταση.
Στη φράση I want to practise, but I am tired. («Θέλω να εξασκηθώ, αλλά είμαι κουρασμένος»), το δεύτερο μέρος αντιτίθεται στο πρώτο. Στη I am studying because I have a test tomorrow. («Διαβάζω επειδή έχω διαγώνισμα αύριο»), εξηγεί την αιτία. Κάθε μέρος εξακολουθεί να χρειάζεται σωστή εσωτερική δομή. Μια μεγαλύτερη πρόταση δεν καταργεί την ανάγκη για υποκείμενο, κατάλληλο ρηματικό τύπο ή άρθρο.
Χτίστε αυτές τις συνδέσεις σταδιακά. Δύο σαφείς συνδεδεμένες ιδέες είναι χρήσιμη αφετηρία πριν από μεγαλύτερες περιόδους με πολλές δευτερεύουσες προτάσεις. Όταν ελέγχετε το γραπτό σας, ρωτήστε και αν κάθε μέρος είναι γραμματικά σωστό και αν η συνδετική λέξη εκφράζει τη σχέση που θέλατε.
Διαβάστε επίσης: Chunks στα αγγλικά: τι είναι και 50 χρήσιμα παραδείγματα με μετάφραση
Πώς να μελετάτε γραμματική χωρίς να χάνετε το νόημα
Επιλέξτε έναν πρακτικό στόχο και τη γραμματική που χρειάζεται. Για να συστηθείτε, εξασκηθείτε σε αντωνυμίες, στο be και σε απλές ονοματικές φράσεις. Για να περιγράψετε την ημέρα σας, δουλέψτε τον απλό ενεστώτα. Για ένα πρόσφατο ταξίδι, ξεκινήστε με τον απλό παρελθοντικό. Έτσι κάθε νέα μορφή αποκτά σκοπό και εντοπίζετε ευκολότερα ποια πληροφορία λείπει όταν μια πρόταση φαίνεται ελλιπής.
Αφού διαβάσετε έναν κανόνα, γράψτε λίγες προτάσεις που είναι αληθινές ή χρήσιμες για εσάς. Αλλάξτε το υποκείμενο, σχηματίστε άρνηση και κάντε ερώτηση, ελέγχοντας ποιες λέξεις πρέπει να αλλάξουν. Έπειτα εξηγήστε τη διαφορά νοήματος ανάμεσα σε δύο μορφές, όπως μια συνήθεια και μια ενέργεια σε εξέλιξη. Αν δεν μπορείτε να εξηγήσετε τη διαφορά, επιστρέψτε στην περίσταση, όχι μόνο στην κατάληξη.
Εξετάστε τα λάθη σας ανά κατηγορία. Ένα υποκείμενο που λείπει, ένας λανθασμένος ρηματικός τύπος και ένα άρθρο που παραλείφθηκε χρειάζονται διαφορετικές εξηγήσεις. Αν διορθώνετε μόνο τη λέξη χωρίς να καταλαβαίνετε τον ρόλο της, θα δυσκολευτείτε να σχηματίσετε διαφορετική πρόταση αργότερα. Επιστρέψτε στην ίδια δομή με νέο λεξιλόγιο και αναζητήστε την σε σύντομα κείμενα και ηχογραφήσεις.
Λεξιλόγιο και γραμματική στηρίζουν το ένα το άλλο. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις ασκήσεις λεξιλογίου του LuvStudy για σημασίες, ορθογραφία και ακρόαση λέξεων και έπειτα να χρησιμοποιήσετε γνώριμες λέξεις σε δικές σας προτάσεις. Το εργαλείο λεξιλογίου δεν αξιολογεί αυτόματα τη γραμματική ελεύθερου γραπτού λόγου· ελέγχετε τις προτάσεις σας με αξιόπιστο βοήθημα γραμματικής ή με κάποιον που μπορεί να δώσει ακριβείς διορθώσεις.
Ελέγξτε τους βασικούς κανόνες
Οι δραστηριότητες επαναλαμβάνουν κανόνες που έχουν ήδη εξηγηθεί στο άρθρο. Επιλέξτε την απάντηση που ταιριάζει τόσο στη μορφή όσο και στο νόημα. Οι εξηγήσεις σάς βοηθούν να εντοπίσετε τι χρειάζεται επανάληψη, αντί να βλέπετε την άσκηση μόνο ως βαθμολογία.
- Επιλέξτε το ρήμα: My sister ___ at home. (am / is / are)
- Επιλέξτε άρθρο για μία ώρα ως αόριστη χρονική διάρκεια: We need ___ hour. (a / an)
- Διορθώστε την ερώτηση: Does he works here?
- Περιγράψτε μια ενέργεια που συμβαίνει τώρα: Please wait. I ___ a message. (write / am writing)
- Διορθώστε την άρνηση: We didn't went out yesterday.
- Δηλώστε ότι κάτι δεν είναι αναγκαίο, όχι ότι απαγορεύεται: You ___ bring food; we have enough. (mustn't / don't have to)
- Ρωτήστε ποιο πρόσωπο εργάζεται εδώ: Who ___ here? (work / works)
- Επιλέξτε την αντωνυμία: Please send the address to ___. (I / me)
Απαντήσεις και εξηγήσεις
- My sister is at home. («Η αδελφή μου είναι στο σπίτι»). Το υποκείμενο στον ενικό παίρνει is· το ρήμα το συνδέει με έναν τόπο.
- We need an hour. («Χρειαζόμαστε μία ώρα»). Η λέξη hour αρχίζει με φωνηεντικό ήχο, επειδή το αρχικό h δεν προφέρεται.
- Does he work here? («Εργάζεται εδώ;»). Το Does δηλώνει ήδη το τρίτο ενικό, οπότε το κύριο ρήμα χρησιμοποιεί τον βασικό τύπο.
- Please wait. I am writing a message. («Περιμένετε, παρακαλώ. Γράφω ένα μήνυμα»). Ο ενεστώτας διαρκείας παρουσιάζει την ενέργεια σε εξέλιξη τώρα· χρειάζονται και το am και το writing.
- We didn't go out yesterday. («Δεν βγήκαμε χθες»). Μετά το didn't, χρησιμοποιήστε τον βασικό τύπο go, όχι τον παρελθοντικό went.
- You don't have to bring food; we have enough. («Δεν χρειάζεται να φέρετε φαγητό· έχουμε αρκετό»). Δεν είναι αναγκαίο να φέρετε φαγητό. Το Mustn't θα δήλωνε απαγόρευση.
- Who works here? («Ποιος εργάζεται εδώ;»). Η ουδέτερη αυτή ερώτηση αφορά το υποκείμενο, οπότε δεν προστίθεται does και το ρήμα διατηρεί τον τύπο ενικού ενεστώτα.
- Please send the address to me. («Στείλτε τη διεύθυνση σε εμένα, παρακαλώ»). Μετά την πρόθεση to, η αντωνυμία παίρνει τον τύπο αντικειμένου.
Διαβάστε επίσης: Πώς διαβάζονται τα αγγλικά: ήχοι, γράμματα και παραδείγματα για αρχάριους
Τι να μελετήσετε στη συνέχεια
Μια χρήσιμη βάση είναι να μπορείτε να σχηματίζετε σαφή πρόταση, να τη μετατρέπετε σε ερώτηση ή άρνηση και να εξηγείτε γιατί χρησιμοποιούνται οι κύριοι τύποι της. Δεν χρειάζεται να θυμάστε αμέσως κάθε τεχνικό όρο. Χρειάζεται όμως να ξεχωρίζετε, για παράδειγμα, μια περιγραφή με be από μια ενέργεια με συνηθισμένο ρήμα και μια συνήθεια από μια δραστηριότητα σε εξέλιξη.
Από εκεί, επεκτείνετε έναν τομέα κάθε φορά: μελετήστε τους χρόνους αναλυτικότερα, εξετάστε την επιλογή άρθρων σε διαφορετικά συμφραζόμενα, μάθετε συνηθισμένες ρηματικές συντάξεις και εξασκηθείτε σε μεγαλύτερο συνεχή λόγο. Η γραμματική γίνεται πρακτικό εργαλείο με την επανειλημμένη επαφή με προτάσεις που έχουν νόημα. Κρατήστε τον οδηγό ως αναφορά και επιστρέφετε στην ενότητα που απαντά στην επόμενη απορία σας.
